برای تمامی بیماران دیابتی، سالانه یک معاینه کامل پا را انجام دهید تا عوامل خطرزای پیش‌بینی‌کننده زخم‌ها و قطع عضو‌ها را شناسایی کنید. معاینه پا را می‌توان در حیطه مراقبت‌های اولیه انجام داد و این معاینه باید شامل استفاده از یک مونوفیلامان، دیاپازون، لمس و مشاهده باشد.
برای تمام بیماران دیابتی آموزش مراقبت عمومی از پا به وسیله خود بیمار را ارایه دهید.
برای افراد دچار زخم‌های پا و دارای پاهای پرخطر، به ویژه برای افراد دارای سابقه زخم قبلی یا قطع عضو یک رویکرد چند تخصصی توصیه می‌شود.
بیمارانی که سیگار می‌کشند، دچار فقدان حس حفاظت‌کننده هستند و ناهنجاری‌های ساختاری دارند یا سابقه قبلی عوارض اندام تحتانی دارند را به منظور مراقبت پیشگیرانه مداوم و مراقبت پیگیرانه در تمام عمر به متخصصان مراقبت ارجاع دهید.
غربالگری اولیه برای بیماری‌های شریانی اولیه(۱) (PAD) باید شامل تاریخچه لنگش و ارزیابی نبض‌های ناحیه پا باشد. تعیین شاخص مچ پایی- بازو(۲) ( ABI) را مدنظر قرار دهید، چرا که بسیاری از بیماران دچار بیماری شریانی اولیه بدون علامت هستند.
بیماران دچار لنگش قابل توجه با شاخص مچ پایی- بازویی مثبت را برای ارزیابی عروقی بیشتر ارجاع دهید و ورزش، داروها و گزینه‌های جراحی را مدنظر قرار دهید.
قطع عضو و زخم پا- عواقب نوروپاتی دیابتی و یا بیماری شریانی اولیه- علل شایع و اصلی موربیدیته و ناتوانی در افراد مبتلا به دیابت هستند. شناسایی و درمان زودرس عوامل خطرزا می‌تواند از پیامدهای نامطلوب پیشگیری کند یا ‌آنها را به تعویق اندازد.
خطر موارد زخم یا قطع عضو در افرادی که به مدتی بیش از ۱۰ سال دیابت داشته‌اند، مرد هستند، کنترل گلوکز ضعیفی دارند، دچار عوارض قلبی- عروقی، شبکیه‌ای یا کلیوی هستند، افزایش می‌یابد. وضعیت‌های خطرناک مرتبط با پا که در زیر می‌آیند با افزایش خطر قطع عضو همراه هستند:
▪ نوروپاتی محیطی به همراه فقدان حس حفاظت‌کننده
▪ تغییر بیومکانیک (در حضور نوروپاتی)
▪ شواهدی از افزایش فشار (اریتم، خونریزی زیر یک پینه [کالوس])
▪ دفرمیتی استخوانی
▪ بیماری شریانی اولیه (کاهش یا فقدان نبض‌های ناحیه پا)
▪ سابقه زخم‌ها یا قطع عضو
▪ بیماری‌های شدید ناخن
تمامی افراد مبتلا به دیابت باید سالانه تحت معاینه قرار گیرند تا وضعیت‌های پرخطر مرتبط با پا شناسایی شوند. این معاینه باید شامل ارزیابی حس حفاظت‌کننده، ساختمان و بیومکانیک پا، وضعیت عروقی و یکپارچگی پوست باشد. ارزیابی وضعیت عصبی در پای کم‌خطر شامل آزمون آستانه حس پیکری(۳) با استفاده از مونوفیلامان سمس ـ وینشتین ۰۷/۵ (Semmes-Weinstein) ۱۰ گرمی است. پوست باید از نظر یکپارچگی، به ویژه میان انگشتان پا و زیر سر استخوان‌های متاتارس مورد ارزیابی قرار گیرد. بیماران کم‌خطر ممکن است از آموزش در زمینه مراقبت از پا و پوشش پا سود ببرند.
وجود اریتم، گرمی یا تشکیل پینه ممکن است دال بر نواحی آسیب بافتی با تخریب قریب‌الوقوع باشد. دفرمیتی‌های استخوانی، محدودیت در حرکت مفصل و مشکلات راه رفتن و تعادل باید ارزیابی شوند. افراد دارای یک وضعیت پرخطر یا بیشتر باید با تناوب بیشتری برای پیدایش عوامل خطرزای اضافی مورد ارزیابی قرار گیرند. در افراد مبتلا به نوروپاتی پاها باید در هر ویزیت به وسیله یکی از مراقبان سلامت مورد مشاهده دقیق قرار گیرند.
بیماران دچار نوروپاتی (به طور مثال، اریتم، گرمی، پینه یا فشار اندازه‌گیری شده) یا شواهدی دال بر افزایش فشار کف پا ممکن است به صورت کافی با استفاده از کفش‌های پیاده‌روی به خوبی طراحی شده یا کفش‌های ورزشی که به صورت بالشتکی برای پا عمل می‌نمایند و فشار را مجددا توزیع می‌کنند درمان شوند. پینه را می‌توان با استفاده از تیغ بیستوری توسط یک متخصص مراقبت از پا یا سایر مراقبان سلامت دارای تجربه و مهارت در مراقبت از پا دبرید کرد.
بیماران دچار دفرمیتی‌های استخوانی (به طور مثال، انگشت چکشی، برجستگی متاتارس و بونیون) ممکن است به کفش‌هایی با عرض یا عمق اضافه‌تر نیاز داشته باشند. افراد دچار بدشکلی‌های استخوانی شدید به طور مثال، پای شارکو که نمی‌توانند با کفش‌های طبی تجاری تطابق پیدا کنند ممکن است نیازمند کفش‌های با قالب‌سازی ویژه بیمار باشند. غربالگری اولیه برای بیماری شریانی اولیه شامل تاریخچه لنگش و ارزیابی نبض‌های پا است. شاخص مچ پایی ـ بازویی تشخیصی باید در هر بیماری با علایم بیماری شریانی اولیه اندازه‌گیری شود. با توجه به شیوع تخمینی بالای بیماری شریانی اولیه در بیماران مبتلا به دیابت و این حقیقت که بسیاری از بیماران مبتلا به بیماری شریانی اولیه بدون علامت هستند، بیانیه اجماعی انجمن دیابت آمریکا درباره بیماری شریانی اولیه پیشنهاد کرد که غربالگری شاخص مچ‌پایی- بازویی در بیماران مسن‌تر از ۵۰ سال انجام گیرد و در بیماران جوان‌تر از ۵۰ سال که دارای سایر عوامل خطرزای بیماری شریانی اولیه هستند (به طور مثال، سیگار کشیدن، پرفشاری خون، هیپرلیپیدمی یا دیابت به مدت بیش از ۱۰ سال) مد نظر قرار گیرد.
بیماران دارای علایم قابل توجه یا شاخص مچ‌پایی- بازویی مثبت را برای ارزیابی عروقی بیشتر ارجاع کنید و ورزش، دارو و گزینه‌های جراحی را مدنظر داشته باشید.
بیماران مبتلا به دیابت و وضعیت‌های پرخطر برای پا باید از لحاظ عوامل خطرزایی که دارند و درمان مناسب تحت آموزش قرار گیرند. بیماران در معرض خطر باید مفهوم از دست دادن حس حفاظت‌کننده؛ اهمیت پایش پا طبق یک برنامه روزانه؛ مراقبت مناسب و صحیح از پا شامل مراقبت از ناخن و پوست و انتخاب کفش مناسب را درک کنند. بیماران دچار فقدان حس حفاظت‌کننده باید آموزش ببینند تا راه‌هایی برای جایگزینی سایر انواع حس‌ها (لمس دست، مشاهده) برای مراقبت پیگیرانه مشکلات زودرس پا بیابند.
درک بیمار از این مفاهیم و توانایی فیزیکی آنها برای اجرای صحیح مراقبت پیگیرانه و مواظبت از پا باید مورد ارزیابی قرار گیرد. بیماران دچار مشکلات بینایی، محدودیت فیزیکی مانع حرکت یا مشکلات شناختی که توانایی آ‌نها را برای ارزیابی وضعیت پا و برای اعمال پاسخ‌های مناسب مختل می‌سازد، نیازمند کمک افراد دیگر نظیر اعضای خانواده در مراقبت از خود خواهند بود.
زخم‌های پا و مراقبت از زخم ممکن است به انجام مراقبت به وسیله یک متخصص پا، جراح ارتوپد یا عروق، یا متخصصان بازتوانی که در زمینه افراد مبتلا به دیابت مجرب باشند نیاز داشته باشد.
کشف منشا پانکراسی دیابت
از زمان جالینوس (۱۹۹-۱۲۹ میلادی) منشا دیابت شیرین، هر چند «ناشناخته» تلقی نمی‌گشت، معمولا به کارکرد نامناسب کلیه‌ها یا به قول کلود برنارد (۱۸۷۸-۱۸۱۳) به اختلال دستگاه عصبی نسبت داده می‌شد. در سال ۱۸۸۹، مینکوسکی (Minkowski) به دنبال مباحثه‌ای با مرینگ (Mehring) در مورد نقش پانکراس در هضم چربی، غده پانکراس یک سگ را برداشت. سپس در حین بحث و جدل با کارکنان آزمایشگاه بر سر آلوده شده کف آزمایشگاه با ادرار سگ، مینکوسکی متوجه شد که سگی که او عمل کرده بود، دچار تکرر ادرار شده است. او ادرار روی کف آزمایشگاه را بررسی کرد و متوجه گشت که قند آن بیش از ۱۰ است. قبلا در اولین مقاله مینکوسکی و مرینگ، گلیکوزوری، پرادراری، پرنوشی، پرخوری وکاهش وزن به دنبال پانکراتکتومی توصیف گشته بود. در بررسی‌های بعدی بر روی سگ‌های پانکراتکتومی شده، مینکوسکی این مساله را تایید کرد که همواره به دنبال این عمل گلیکوزوری رخ می‌دهد. بدین ترتیب نظریه «دیابت پانکراسی»، اصطلاحی که اولین بار لانسرو (Lancereaux) در سال ۱۸۷۷ برای نوعی از دیابت که سریع شروع می‌شد، به کار برده بود، به طرز متقاعدکننده‌ای ثابت شد.

سینوزیت نام آشنایی است. هرچند کاربرد نامناسب و نادرست این واژه کم نیست و بسیاری از علائم و نشانه ها به طور اشتباه به سینوزیت نسبت داده می شود، باید گفت این بیماری بسیار شایع است و در اکثر بیمارانی که از گرفتگی بینی، ترشح پشت حلق و احساس درد یا پری در سر و صورت شکایت دارند، ردپایی از آن را می توان یافت. واقعیت این است که سینوزیت از آنچه اکثر مردم یا حتی پزشکان تصور می کنند، هم شایع تر است.
● سینوزیت چیست
از آنجا که پوشش داخلی بینی (که مخاط بینی نامیده می شود) در امتداد و متصل به پوشش داخلی سینوس های اطراف بینی است، هر پدیده یی که مخاط بینی را درگیر کند، به صورت بالقوه امکان درگیر کردن سینوس های اطراف بینی را نیز دارد. بنابراین هر حمله سرماخوردگی ویروسی که با علائم مربوط به بینی نظیر آبریزش بینی و عطسه تظاهر پیدا می کند، در واقع در همان زمان با مبتلا کردن پوشش سینوس ها باعث سینوزیت هم شده است. در بسیاری از موارد، این نوع سینوزیت حاد همراه با سایر علائم سرماخوردگی ظرف چند روز به تدریج تخفیف یافته و از بین می رود. ولی گاهی اوقات، التهاب ویروسی بینی و سینوس ها، منجر به فراهم آمدن زمینه یی برای رشد و تکثیر باکتری ها در فضای سینوس ها می شود. در این موارد است که سینوزیت حاد چرکی رخ می دهد.
سینوزیت حاد ممکن است به صورت خودبه خود یا با تجویز داروی آنتی بیوتیکی مناسب بهبود یابد و اثری از آن باقی نماند. در عین حال در گروهی از بیماران، سینوزیت به سادگی برطرف نشده و باقی می ماند که در این صورت ممکن است به سینوزیت مزمن تبدیل شود.
عوامل متعددی وجود دارند که می توانند مانع بهبود سینوزیت حاد شده و پیشرفت آن به سمت سینوزیت مزمن را باعث شوند. مهم ترین این عوامل، اختلالات ساختاری بینی و سینوس ها است. در حالت عادی، سینوس ها از طریق منافذ بسیار باریکی با فضای داخل بینی در ارتباط هستند. از طریق همین منافذ است که ترشحات داخل سینوس ها به داخل فضای بینی تخلیه شده و هوا از بینی به داخل سینوس ها هدایت می شود. در صورتی که به علت اختلالات ساختاری بینی این منافذ بسته یا تنگ تر از حالت عادی باشند، متعاقب بروز سینوزیت حاد، ترشحات داخل سینوس به درستی تخلیه نمی شود و هوا نیز به داخل آنها راه نمی یابد. به این ترتیب عفونت در سینوس باقی می ماند و مزمن می شود. انحراف تیغه میانی بینی و وجود سینوس ها و فضاهای هوایی اضافی یا بزرگ تر از حد معمول، از عوامل شایعی هستند که می توانند منجر به تنگ شدن منافذ سینوس ها شوند.
در گروهی از بیماران، حتی در صورتی که اختلال ساختاری وجود نداشته باشد هم سینوزیت مزمن ایجاد می شود. در این افراد معمولاً اختلال اولیه در پوشش یا مخاط داخل بینی و سینوس ها است و بروز سینوزیت مزمن ارتباطی با عفونت های قبلی بینی و سینوس ها ندارد. هر عاملی که منجر به اختلال در تخلیه ترشحات یا بروز التهاب غیرمعمول در مخاط بینی و سینوس ها شود، می تواند علتی برای ایجاد سینوزیت مزمن باشد. مخاط بینی و سینوس ها دارای سلول هایی است که در سطح خود دارای زوائد متحرک بسیار کوچکی تحت عنوان مژک هستند. حرکت این مژک ها، منجر به دفع ترشحات و آلودگی ها می شود. اختلال حرکت مژک ها به تجمع ترشحات، التهاب و پیدایش سینوزیت مزمن می انجامد.
برخی از افراد واکنش های التهابی غیرطبیعی دارند. در این دسته از بیماران فرآیندهای دفاعی بدن از حالت طبیعی خارج شده و گاهی منجر به بروز التهاب در بینی و سینوس ها می شوند. در بسیاری از موارد واکنش مخاط بینی و سینوس ها به التهاب و تجمع ترشحات به صورت ایجاد پولیپ است. پولیپ ها در واقع بخش هایی از مخاط هستند که به صورت غیرطبیعی متورم و ضخیم شده است. این پولیپ ها مسیر عبور هوا در بینی و منافذ و فضای داخلی سینوس ها را بیش از پیش مسدود می کنند و سبب تشدید علائم و نشانه های بیماری می شوند.
سینوزیت مزمن با برخی از بیماری ها همراهی دارد. به عنوان مثال ارتباط آن با بیماری آسم کاملاً شناخته شده است. در برخی از بیماران، آسم، سینوزیت مزمن همراه با پولیپ و حساسیت غیرطبیعی به آسپرین و داروهای شبیه آن به صورت همزمان مشاهده می شود. جالب اینجاست که در بسیاری از مواقع درمان سینوزیت و حذف پولیپ ها، منجر به تخفیف آسم نیز می شود.
● علائم و نشانه ها
علائم و نشانه های سینوزیت به نوع آن و مدت زمانی که در سینوس ها استقرار یافته است، بستگی دارد. اکثر بیماران از گرفتگی بینی شکایت دارند که ممکن است به صورت گهگاه یا دائمی رخ دهد. در مواردی که سینوزیت همراه پولیپ بینی است، معمولاً گرفتگی بینی شدید و دائمی است.
وجود ترشح در پشت بینی و حلق نیز شکایتی است که بسیاری از بیماران آن را ذکر می کنند. هر چند این پدیده مختص سینوزیت نیست، ولی در بسیاری از موارد همراه با آن دیده می شود. برخی از بیماران از احساس پری صورت و پشت چشم ها شاکی هستند و گروهی دیگر سردرد را نیز ذکر می کنند. البته واقعیت این است که برخلاف تصور عمومی، سینوزیت از علل شایع سردرد محسوب نمی شود.
تشخیص سینوزیت، با شرح حال و بررسی سوابق بیمار مطرح و با معاینه بینی و مشاهده نشانه های بیماری تایید می شود. امروزه آندوسکوپ های بینی و سینوس در دسترس هستند که با استفاده از آنها می توان مناطق مختلف بینی و سینوس ها (که با روش های قدیمی به صورت سرپایی و بدون بیهوشی قابل مشاهده نبودند) را بررسی و معاینه کرد. روش های مختلف تصویربرداری خصوصاً سی تی اسکن در تشخیص و پیگیری بیماران مبتلا به سینوزیت، کمک غیرقابل انکاری به متخصصان گوش، حلق و بینی کرده اند.
● نحوه درمان
درمان سینوزیت مانند اکثر بیماری های دیگر، برطرف کردن علل زمینه ساز آن است. استفاده از آنتی بیوتیک های مناسب، یکی از ارکان اصلی درمان است. با توجه به اینکه باکتری ها و سایر اجرام ایجادکننده انواع مختلف سینوزیت تا حدود زیادی شناخته شده هستند، اکثراً امکان تجویز آنتی بیوتیک مناسب پس از ارزیابی و تشخیص بیماری وجود دارد. گاهی لازم است همراه با آنتی بیوتیک خوراکی، از اسپری های ضدالتهاب بینی و شست وشوی بینی نیز کمک گرفت. در سینوزیت های چرکی حاد مخصوصاً انواعی که سینوس های پیشانی را درگیر کرده اند، به علت احتمال بالای بروز عوارض، ممکن است بستری در بیمارستان و دریافت آنتی بیوتیک داخل وریدی لازم باشد. در بیماران مبتلا به پولیپ بینی در بسیاری از موارد، از داروهای ضدالتهابی استروئیدی به صورت خوراکی یا تزریقی البته به میزان و مدت محدود استفاده می شود.
در مواردی که بیماری به دارو پاسخ نمی دهد، اقدامات جراحی مورد توجه قرار می گیرند. امروزه جراحی با کمک آندوسکوپ بینی که اصطلاحاً جراحی آندوسکوپیک عملکردی سینوس نامیده می شود، جای اغلب روش های قدیمی تر را گرفته است. با این روش بدون اینکه برشی روی بینی، صورت یا داخل دهان داده شود، با کمک آندوسکوپ از طریق سوراخ های بینی، سینوس های مختلف بررسی شده و مشکلات آنها تشخیص داده شده و برطرف می شود. به این ترتیب اقدامات وسیعی که سابقاً با صرف وقت و هزینه زیاد و با برش مناطق مختلف پوست و مخاط صورت می گرفتند، امروزه در دستان متخصصان جراحی بینی، با سرعت و دقت بیشتر و با درد و ناراحتی کمتر انجام می شوند.

● بازسازی پوست توسط سیستم‌های لیزری
لیزرهای Fractional Ablative اثرات مفیدی را درترمیم ضایعات پوستی با حداقل عوارض جانبی دارند. هدف این بررسی ایمنی و کارایی لیزر Erbium Fractional بود.
ارزیابی بافت شناسی پوست انسان و حیوان و همچنین ارزیابی‌های بالینی توسط لیزرهایYAG erbium (۲۹۴۰nm) وYSGG erbium (۲۷۹۰nm) که پهنای پالس- انرژی میکروبیم (microb) میزان اشعه‌ی عبوری و تعداد پالس متفاوت داشتند انجام شد.
پارامترهای درمانی single pass از ۱-۱۲mj در ۵۰-۷۰ میکرون قطر میکروبیم و ۵-۲۵/۰ میلی ثانیه پهنای زمانی پالس منجر به ایجاد میکروستونهایی از برش با بوردر و حاشیه‌ی انعقادی با پهنای تا ۱۰۰ میکرون و عمق ۴۵۰ میکرون شد.تعداد پالس‌های بیشتر میکروستونهای عمقی‌تر را ایجاد می‌کند.
مشاهدات بالینی و بافت‌شناسی invivo ‌اپی‌تلیالیزاسیون مجدد سریع و کاهش عوارض جانبی را نشان داد. درمان ناحیه‌ی صورت در مناطق اطراف چشم و اطراف دهان با استفاده از ۱ تا ۸ single pass انجام شد.درمانها به‌خوبی تحمل شد و بیماران توانستند به‌سرعت به سرکار و زندگی معمولشان برگردند.از نظر آماری کاهش واضح در امتیازات چین و چروک‌ها در طی ۳ ماه در چروک‌های اطراف چشم و دهان که grade بندی blind شده بودند مشاهده شد.برای درمان‌های اطراف چشم ۴pass یا بیشتر،۹۰% بیماران امتیاز<یا =۱ کاهش چروک (۹-۰) و ۴۲%< یا=۲ بود.برای چروک‌های اطراف دهان بیشتر از ۵۰% بهبودی قابل توجه (<یا =۲) مشاهده شد.
مشاهدات بالینی و یافته‌های بافت شناسی نشان داد که درمان با لیزرهای Fractional Ablative Erbium Micro (۲۷۹۰nm و ۲۹۴۰) منجر به درمان و کاهش چروکهای پوست با حداقل عوارض شد. عمق و پهنای میکروستونهای Ablative و تنوع سایز انعقادی اطراف ممکن است کنترل شده و این نوع لیزر را می‌توان به عنوان روش درمانی جدید جهت اندیکاسیونهای خاص و مناطقی از پوست با چروک‌های متوسط تا شدید به کار برد.
● درمان تاتوهای مقاوم با استفاده از نسل جدید لیزر Q - switched Nd : YAG
درمان‌های متعدد برای تاتوهای مقاوم، منجر به فیبروز و تغییرات بافتی قابل مشاهده می‌گردد و پاسخ به درمانهای بعدی را کاهش می‌دهد. هدف این بررسی این است که تاثیر پروفایل اشعه و spot size روی میزان موفقیت درمان و عوارض جانبی در روند تاتوهای مقاوم را ارزیابی کند.
۳۶ ضایعه‌ی‌تاتوی سیاه رنگ (در۳۲ بیمار) با لیزر Q-switched nd:YAG درمان شد (c۳,HoyaconBio Inc.,Fremont,CA Medlite) که این ضایعات به این درمان جواب ندادند.به‌دلیل مقاومت به درمان، همه‌ی تاتوها با استفاده از نسل جدید لیزر nd:YAG دوباره درمان شدند (c۶,HoyaconBio Inc.,Fremont,CA Medlite).
حداکثر فلوئنس ((E(max)، متوسط spot size، میزان موفقیت درمان، عوارض جانبی و پروفایل اشعه هر دو سیستم لیزری در یک بررسی گذشته‌نگر مورد مقایسه بررسی و ارزیابی قرار گرفتند.
همه‌ی ‌تاتوهایی که قبلاً با لیزر C۳ در ۱۰۶۴nm با استفاده از متوسط فلوئنتس۵.۸+/-۰.۸j/cm۲ E(max) (رنج ۳.۸-۷.۵j/cm۲) درمان شده بودند طی دوره‌ی د‌رمان بعدی با لیزر C۶ با متوسط فلوئنتس۶.۴+/-۱.۶j/cm۲ E(max) (گستره ۳.۲-۹.۰j/cm۲) تحت درمان قرار گرفتند.Spot size‌های مورد استفاده در طی درمان با C۶ در مقایسه با C۳ بزرگتر بودند (به ترتیب ۳.۶+/-۰.۲mm و ۵.۰+-۰.۹). لیزرC۶ یکflat top و پروفایل هموژن غیر مرتبط با Spot size ایجاد می‌کرد. برای لیزر، C۳ شکل beam به شکل منحنی توزیع نرمال بود و هموژنیسیته با میکرواسپایک‌ها و micro-nadir های متعدد کاهش یافت. پس از دوره‌ی درمان با C۶ ۳/۳۳% تاتوها پاک شده گرید یک (۲۵-۰%)، ۱۶/۷ درصد آنها گرید ۲ (۵۰-۲۶%)، ۱۶/۷% گرید ۳ (۷۵-۵۱%)،۳۰/۵ درصد گرید ۴ (۹۰-۷۶%)، ۸/۲درصد گرید ۵ (۱۰۰-۹۶%) را نشان دادند. میزان کلی بروز‌عوارض جانبی مرتبط با درمان با C۶ ۳/۸ درصد (هیپرپیگمانتاسیون ۵/۶%، هیپوپیگمانتاسیون ۲/۷%،تغییرات بافتی/اسکار صفر درصد) بود.
این بررسی بالینی برای اولین بار موفقیت لیزرnd:YAG ۱۰۶۴نانومتری را با پروفایل هموژن‌تر اشعه و Spot Size بزرگتر را در درمان تاتوهای مقاوم اثبات کرد و درمان با لیزر جدید به تعداد جلسات درمانی کمتری برای رسیدن به موفقیت درمانی بیشتر نیازمند است و در ضمن با میزان عوارض جانبی کمتری نیز نسبت به لیزرهای قدیمی‌تر همراه است.
● مقایسه Spot سایزهای مختلف در حذف موهای زائد با استفاده از لیزر Alexandrite
اپیلاسیون با استفاده از لیزر براساس فتوترمولیز انتخابی عمل می‌کند به این ترتیب که هدف این درمان،جذب انرژی لیزر توسط رنگدانه‌ی ملانین می‌باشد.دانشمندان حدس می‌زنند که اندازه‌های بزرگتر Spot سایز با Fluence یکسان در حذف مو موثر هستند.
هدف مقایسه Spot سایزهای ۱۸یا ۱۲میلی‌متر در حذف مو توسط لیزر Gentlease Alexandrite ۷۵۵ نانومتری از شرکت Candela (بوستون، ماساچوست).
در این بررسی کارآزمایی بالینی کنترل دار تصادفی دو سو نا‌آگاه، برای حذف موها از ناحیه‌ی آگزیلاری این بیماری از لیزرAlexandrite ۷۵۵ نانومتری استفاده شد. مناطق به صورت تصادفی انتخاب شدند و تحت درمان با Spot سایزهای با اندازه ۱۸یا ۱۲ میلی‌متر قرارگرفتند. سه درمان به فواصل ۶ هفته‌ای با لیزر ۷۵۵ نانومتری Gentlease Alexandrite در Fluence ۱۶ ژول برسانتی مترمربع با مدت زمان سرد شدن (Cooling) و تایخیر(Delay) ۶۰ میلی ثانیه انجام شد. تعداد موها قبل از هر جلسه درمان شمرده و با هم مقایسه می‌شد. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمونهای آماری T-Student و Paired T-test برای مقایسه اندازه‌های ۱۸یا ۱۲میلی‌متر در مکان‌های کنترل در هر ویزیت و مقایسه‌ی آن با تعداد موها در قبل از درمان، استفاده شد.
کاهش متوسط دانسیته‌ی موها در مناطق درمان شده با Spot سایز ۱۸میلی متری نسبت به ۱۲میلی متری بیشتر بود به‌طوری که این کاهش درطی ۶ ماه پیگیری درمناطق درمان شده با Spot سایز ۱۸میلی متری ۱۰% بیش از مناطق درمان شده با Spot سایز ۱۲میلی متری بود (P<۰.۰۵).
یافته های حاصل نشان دادند که دردرمان حذف موها توسط لیزر، استفاده از Spot سایز با اندازه‌ی بزرگتر موثرتر می‌باشد...