دادِگان
(پایگاه دادهها یا بانک اطلاعاتی) به مجموعهای از اطلاعات با
ساختار منظم و سامانمند گفته میشود. این پایگاههای اطلاعاتی
معمولاً در قالبی که برای دستگاهها و رایانهها قابل خواندن و
قابل دسترسی باشند ذخیره میشوند. البته چنین شیوه ذخیرهسازی
اطلاعات تنها روش موجود نیست و شیوههای دیگری مانند
ذخیرهسازی ساده در پروندهها نیز استفاده میگردد. مسئلهای
که ذخیرهسازی دادهها در دادگان را موثر میسازد وجود یک
ساختار مفهومی است برای ذخیرهسازی و روابط بین دادهها است.
پایگاه داده در اصل مجموعهای سازمان یافته از اطلاعات است.این
واژه از دانش رایانه سرچشمه میگیرد ،اما کاربر وسیع و عمومی
نیز دارد، این وسعت به اندازهای است که مرکز اروپایی...
دادِگان (پایگاه دادهها یا بانک اطلاعاتی) به مجموعهای از
اطلاعات با ساختار منظم و سامانمند گفته میشود. این
پایگاههای اطلاعاتی معمولاً در قالبی که برای دستگاهها و
رایانهها قابل خواندن و قابل دسترسی باشند ذخیره میشوند.
البته چنین شیوه ذخیرهسازی اطلاعات تنها روش موجود نیست و
شیوههای دیگری مانند ذخیرهسازی ساده در پروندهها نیز
استفاده میگردد. مسئلهای که ذخیرهسازی دادهها در دادگان را
موثر میسازد وجود یک ساختار مفهومی است برای ذخیرهسازی و
روابط بین دادهها است.
HTML clipboard
جهت دريافت كامل مقاله اينجا را كليك كنيد
+ نوشته شده در چهارشنبه هشتم آبان 1387ساعت توسط مدیر نشریه
|
شركت رایانه ای Compuware
دست به عرضه نرم افزاری زده كه برنامه نویسان و دیگر كاربران حرفه ای نرم
افزارهای كدنویسی و برنامه نویسی شركت مایكروسافت از طریق آن می توانند
مشكلات و حفره های امنیتی این محصولات را شناسایی كنند.
به نقل از وی ان یونت، نرم افزار DevPartner Studio ۹.۰ با اسكن كردن كدهای
منبع برنامه كاربردی ASP.NET مایكروسافت قادر به شناسایی بیش از ۲۰۰ حفره
امنیتی و آسیب پذیری احتمالی و شناسایی رفتارهای مشكوك در آنهاست.
در ادامه نرم افزار مذكور در مورد بخشی از كدنویسی انجام شده توسط برنامه
نویس كه ممكن است به سواستفاده از حفره های ASP.NET كمك كند هشدار داده و
آنها را معین می كند. برنامه نویسان از همین طریق می توانند برای برطرف
كردن نقاط ضعف كدنویسی خود اقدام كنند.
از این نرم افزار همچنین می توان برای اموری همچون بررسی كیفیت كدها، مرور
آنها، كشف خطاهای احتمالی و سایر موارد استفاده كرد.
این نرم افزار از Visual Studio ۶.۰, Visual Basic ۶.۰, Visual C++ ۶.۰,
Visual Studio .NET ۲۰۰۳ و در نهایت .NET Framework ۱.۱ پشتیبانی می كند.
+ نوشته شده در سه شنبه هفتم آبان 1387ساعت توسط مدیر نشریه
|
در ابتدای پیدایش علوم
کامپیوتر، برنامهنویسان کدهایی در سطح ماشین مینوشتند. به همین دلیل
بیشتر توجه آنان معطوف به مجموعه دستورات ماشین بود. به تدریج زبانهای سطح
بالا ایجاد شد و در نتیجه توجه برنامهنویسان بیشتر به اصل مسئله معطوف
گردید. اکنون سطح انتزاعی بر روی کامپیوترهای مختلف ایجاد شده است. یعنی
برنامهی نوشته شده روی هر ماشین اجرا میشود.
در زبانهای ساختیافته ، برنامه را به تعدادی روال تقسیم مینمودند، بدین
صورت که هر روال کار خاصی را انجام میداد. برنامهنویسی شیگرایی اجازه
میدهد تا سیستمی دارای اشیای مرتبط و همکار داشته باشید. کلاس ها این
امکان را فراهم میکنند که جزییات پیادهسازی را پشت واسط برنامهنویسی
پنهان نمایید. چندشکلی یا چندریختی ، رفتار و واسط مشترکی را برای مفاهیم
مشابه نشان میدهد. بدین وسیله قادر خواهید بود تا پیمانههای خاص و جدیدی
را بدون نیاز به دستکاری در پیادهسازی مفاهیم پایه ایجاد نمایید.
روشهای برنامهنویسی و زبانها در واقع راه ارتباط با ماشین را تعریف
میکنند. هر روش جدید، شیوههای نو را برای تجزیهی مساله ارائه میدهد که
عبارتند از: کد ماشین، کد مستقل از ماشین، روالها، کلاسها و غیره. هر
شیوهی جدید، نگرشی تازه جهت تبدیل نیازهای سیستم به زیرساختهای
برنامهنویسی ارائه میدهد. تکامل این نوع شیوههای برنامهنویسی امکانی را
فراهم مینماید تا سیستمهای پیچیدهتری ایجاد کنید. عکس این مطلب نیز صادق
میباشد. یعنی سیستمهای پیچیده میتوانند پیادهسازی شوند.
اکنون، برنامهنویسی شیگرا به عنوان روش ایجاد پروژههای نرمافزاری
استفاده میشود. این شیوه قدرت خود را در مدلسازی رفتارهای معمولی نشان
داده است. اما این روش به خوبی نمیتواند بر روی رفتارهایی که بین چندین
پیمانه مشترک وجود دارند، کار کند. برعکس، شیوهی جنبهگرا تا حد قابل
توجهی این مشکل را برطرف میکند.
در سال 1972 پارانز مفهومی به نام جداسازی دغدغهها را مطرح کرده که امروزه
جزء مفاهیم اساسی در فرآیند مهندسی نرمافزار به شمار میآید. این مفهوم به
صورت زیر تعریف شده است:
"قابلیت تشخیص، کپسولهسازی و کار با دغدغه، هدف و یا مقصود هستند"
دغدغه را میتوان به عنوان محرکی برای تقسیم نرمافزار به بخشهای قابل
مدیریت درنظر گرفت. برای نمونه، یک وظیفهمندی خاص نرم افزار و مسائلی که
به خواستههای غیروظیفهمندی مرتبط میشوند مانند ثبت وقایع، امنیت و غیره،
همگی به عنوان دغدغه هستند، البته با توجه به جداسازی دغدغهها آنها را در
قالب واحدهای مستقل کپسوله کردهاند.
در سال 1997، مشهورترین رویکرد زبان جنبهگرا به نام AspectJ ابتدا توسط
گروهی درXerox PARC عمومیت یافت. این گروه روی پروتکلها و ایدهی مدلسازی
دغدغههای مشترک کار میکردند. در همان حال، گروهی در شرکت IBM
برنامهنویسی موضوعگرا را مطرح کردند. برنامهنویسی موضوعگرا و عناوین
بعدی آن، تحت نام "جداسازی چندبعدی دغدغهها"، به جداسازی و ادغام
پیمانههای مختلف برنامهنویسی بر پایهی دغدغههایی در ابعاد مختلف
پرداختهاند. [1]
نخستین کار در دانشگاه Twente هلند انجام یافت که در مورد فیلترهای
ادغامسازی کار میکردند. به طوری که در پیادهسازی فیلترهایی که رفتار شی
را در اجرا پیشرفت میدادند دخیل بودند. در دانشگاه Northeastern نیز
انتزاعی از ساختار کلاسها انجام گرفت که پشتیبانی بهتری از مفهوم دانش و
رفتار عملیاتی ارائه میداد. در سال 1997، کریستیانا لوپز از هر دو مقاله
استفاده کرد و زبان D-Java را به عنوان اولین مجموعهی رسمی از زبان
جنبهگرا ارائه نمود.
شیوهی موضوعی اولین روشی بود که مفاهیم جنبهگرایی را با زبان مدلسازی
یکپارچه ادغام کرد. این کار مشترکی از چندین گروه با گروه برنامهنویسی
موضوعگرا است. برنامهنویسی موضوعگرا به طراحی موضوعگرا تبدیل شده و در
سال 2001 به Theme/UML تبدیل گردید. تعریف و نمایش دغدغهها برای نخستین
بار در مستندات الیسا و گیل مورفی از دانشگاه British Columbia ارائه شد و
در سال 2003 به عنوان بخشی از شیوهی موضوعی طراحی جنبهگرا به نام
Theme/Doc مطرح گردید.
حدود یک دههی قبل، به دنبال موفقیت درخور توجه ابزار CASE ، چیکوفسکی و
کراس مبحث مهندسی معکوس و بازیابی طراحی را مطرح نمودند. تعریفی که آنها از
مهندسی معکوس داشتند در زیر ارائه شده است:
"مهندسی معکوس، تحلیل یک سیستم به منظور تشخیص اجزا، ترکیبات فعلی، روابط
بینابین آنها، استخراج و تولید تجریدهای موجود در سیستم و دادههای مربوط
به طراحی است." [2]
در دو دههی قبل، محققان امکاناتی را به منظور کشف، اعمال تغییر، تحلیل،
جمعبندی، تولید، تجزیه و به تصویر کشیدن محصولات نرمافزاری ابداع کردند.
این امکانات شامل تهیهی اسناد نرمافزاری در شکلهای گوناگون، نمایش کد
میانی، داده و معماری بود. اغلب ابزارهای مهندسی معکوس بر استخراج ساختار
درونی سیستم موجود با هدف انتقال آن به ذهن مهندس نرم افزار تمرکز دارد. در
هر صورت، این ابزارها راه زیادی در پیش دارند تا به مرحلهای برسند که مورد
استفادهی روزانهی مهندسان نرمافزار قرار گیرند. مطالعه و درک برنامه در
صنعت نرمافزار به منظور کنترل هزینه و ریسک چرخهی تحولات سیستمهای
نرمافزاری از اهمیت بالایی برخوردار میباشد.
منبع:1.
R. Laddad, “AspectJ in Action - PRACTICAL ASPECT-ORIENTED PROGRAMMING”,
Manning Publications, 2003.
2. H. A. Muller, “Reverse Engineering: A Roadmap”, Computer Science
Department University of Victoria, Canada.
+ نوشته شده در چهارشنبه یکم آبان 1387ساعت توسط مدیر نشریه
|
محیط
دلفی برای برنامه نویسی یکی از بهترین محیطهای برنامه نویسی است گذشته از
کارکرد داخلی و کمپایلر آن که بسیار قوی و سریع است، محیط آن یعنی IDE
آنهم قدرت بسیار زیادی دارد که باعث شده یکی از بهترین ادیتورها باشد. در
این مقاله من سعی بر این داشته ام تا با ارائه یک سری از نکات و کلیدهای
میانبر که می توانند برای کار در دلفی بسیار مفید و کارا باشند، کمک کنم
تا شما بتوانید با قدرت بیشتر به برنامه نویسی و کار در این محیط قدرتمند
ادامه دهید.
در قسمت اول مقاله که در حال حاضر در مقابل شماست من یک سری از
کلیدهای میانبر و ترکیبی مورد استفاده در IDE دلفی را بصورت لیست وار و
همراه یک توضیح کوچک آورده ام. دوستان عزیز برنامه نویس ممکنه که شما
مدتها با دلفی مشغول برنامه نویسی بوده باشید اما من یقین دارم که در این
لیست نکات و روشهای جدیدی را خواهید آموخت.
▪ جستجو در متن بصورت مستقیم:
برای اینکار کلیدهای Ctrl+E را بفشارید و بدنبال آن شروع به تایپ کلمه
مورد نظر کنید نتیجه آن را خود ببینید. برای اینکه به کلمه بعدی بروید
کافیست کلید F۳ را بزنید.
▪ ایجاد فرورفتگی در کد:
بعضی اوقات - که خیلی هم پیش میآید - لازم است که یک مقداری از متن
را بصورت بلوک شده به جلو و یا عقب ببریم. منظور دندانه دار کردن متن است
که به خوانایی برنامه کمک می کند. برای اینکار می تونید از کلید Ctrl
+Shift+I برای جلو بردن و Ctrl+Shift+U برای عقب برگرداندن متن بلوک شده
استفاده کنید.
▪ پرش به قسمت تعریف یک شی (Object):
ببنید شی مورد نظرتون (از قبیل VCL, Procedure, Function,...) در کجا
و چطور تعریف شده می توانید کلید Crtl رو پایین نگه داشته و روی شی مورد
نظر Click کنید.
▪ برای تغییر حالت کاراکترها:
شما می توانید یک قسمت از متن (که ممکن است با حروف بزرگ و یا کوچک
تایپ شده باشد) را انتخاب کنید و با زدن کلیدهای Ctrl+O+U به ترتیب تمامی
حروف کوچک آن قسمت از متن را به حروف بزرگ و تمامی حروف بزرگ آنرا به حروف
کوچک تبدیل کنید. برای تعییر حالت یک کلمه نیز میتوانید روی کلمه مورد نظر
رفته و کلیدهای Ctrl+K+F برای بزرگ کردن و کلیدهای Ctrl+K+E را برای کوچک
کردن حروف آن کلمه بکار برد.
▪ درست کردن ماکرو متنی:
این امکان بسیار مفید است و می تواند بسیاری از کارهای نوشتاری را
کاهش دهد با اینکار شما میتوانید یک سری از کارهای تکراری که روی متون
انجام می دهید را بصورت ماکرو در آورده و از آنها به راحتی استفاده کنید.
برای شروع به ضبط ماکرو کلیدهای Ctrl+Shift+R را بفشارید و آن سری کارهایی
را که می خواهید را انجام دهید و سپس برای اینکه به کار ضبط ماکرو پایان
دهید کلیدهای Ctrl+Shift+R را دوباره بزنید. حال برای استفاده از ماکرو
کافیست در هر جا که لازم بود کلیدهای Ctrl+Shift+P را بفشارید.
▪ انتخاب متن بصورت مربعی:
اگر شما از کهنه کارهای کامپیوتر باشید حتما از زمان داس یادتون هست
که برنامه ای بود به نام PE۲ که یکی از امکانات بسیار جالبش این بود که یک
مربع از متن رو میتوانستین انتخاب کنید و آنرا کپی یا حذف کنید. بله درست
متوجه شدید در محیط دلفی هم شما اینکار را میتوانید انجام دهید اما نه به
مشکلی PE۲ بلکه اینکار را میتوانید فقط با گرفتن کلید Alt و کشیدن موس روی
متن انجام دهید. هر چند ممکن است در نگاه اول زیاد این امکان مفید به نظر
نیاید ولی بعضی وقتهای خیلی کار را راحت میکنه، که حتماً تجربه خواهید
کرد.
▪ گذاشتن علامت روی متن:
این کار که به BookMark معروف است بسیار مفید و کارا می باشد. در
هنگامی که شما روی قسمتی از متن برنامه کار میکنید و می خواهید به یک قسمت
دیگر بروید ممکن است برای برگشتن به مکان اول خود کمی مشکل پیدا کنید. ولی
شما میتوانید با زدن چند دکمه به محل مورد نظرتون باز گردید. برای اینکار
در خطی که قصد دارید علامت بگذارید کلیدهای Ctrl+Shift+۰..۹ را بفشارید.
منظور اینست که کلیدهای Ctrl+Shift را نگه دارید و یکی از اعداد ۰ تا ۹ را
وارد کنید تا آن خط به همان شماره علامت گذاری شود و سپس هر جا که خواستید
بروید و سپس هر بار که کلید Ctrl را نگه دارید و شماره مورد نظر را وارد
کنید به همان خط باز خواهید گشت. البته توجه داشته باشید که فقط می توانید
۱۰ خط را با این روش علامت گذاری بکنید و برای برداشتن علامت ها کافیست
روی همان خط دوباره کلید Ctrl+shift و شمارهای که برای آن خط وارد کرده
اید را بفشارید با اینکار علامت آن خط برداشته می شود.
▪ ایجاد کلاس مورد نظر:
شما هنگامی که در قسمت Private و یا Public یک type، روال یا تابع
درست کردید لازم دارید که قسمتی را برای قرار دادن کدهای مربوط به آن روال
یا تابع را ایجاد کنید. برای اینکار شما پس از اینکه نام تابع را تایپ
کردید می توانید کلیدهای Ctrl+Shift+C را فشار دهید تا دلفی یک قسمت برای
نوشتن کدهای مورد نظرتان ایجاد کند.
▪ ظاهر کردن پنجره Code insight:
شما حتما به اهمیت و مفید بودن این قسمت دلفی واقفید که در هنگام کد
نویسی تا چه حد می تواند کارها را راحت کند. بله در هنگام وارد کردن کدها
بعد از وارد کردن نام یک کلاس و یا Object با زدن یک نقطه (.) پنجره Code
Insight ظاهر می شود. حال در بعضی وقتها شما ممکن است که نقطه را قبلا
وارد کرده باشید و یا در مواقع دیگر این پنجره ظاهر نشود. در این صورت
برای اینکه پنجره را ظاهر کنید باید دوباره نقطه را وارد کنید ولی راه
آسانتری هم وجود دارد و آن اینست که کلیدهای Ctrl+Speacebar را فشار دهید.
▪ ظاهر کردن پنجره Code Parameter:
همانند بالا در هنگام ظاهر شدن Hint مربوط به راهنمای توابع که
معمولاً بعد از گذاشتن پرانتز مربوط ظاهر میشود و در مورد پارامترهای لازم
می باشد نیز می توانید از کلیدهای Ctrl+Shift+SpaceBar استفاده کنید.
▪ رفتن از قسمت تعریف توابع و روالها به قسمت کد آنها:
همیشه این نیاز وجود خواهد داشت که شما در هنگامی که دارید به دنبال
یک روال در قسمت type میگردید بعد از پیدا کردن نام آن می خواهید که خود
آن تابع یا روال را نیز ببنید. برای اینکار خوب حتما نام آن را جستجو
میکنید ولی یک راه آسانتر اینست که شما روی نام آن تابع قرار گیرید و
کلیدهای Ctrl+Shift+Up/Down را بزنید. در اینحالت اگر روی کد تابع باشید
به قسمت تعریف آن خواهید رفت.
آفتاب
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم مهر 1387ساعت توسط مدیر نشریه
|
